(cztery strofki zamiast samobójstwa)

(tu i ówdzie w polszczyźnie mówi się „zaś” w rozumieniu „znowu”)

A

Upiłem się chmurnie, nosił mnie Borowski

Żebractwa i jebań nocą esemesów,

Iż tężeje męstwa naszego pajęczyna,

Lecz wiotczeje męstwa naszego pajęczyna;

Na słońce o trupach wznoszące Afrykę

I Polskę, co mleczną siostrą jest kundla,

Ten zaś ujada nieswoją część pieśni –

B

I zbudziło mnie zimno, że brak mi do śmierci

Nie miałkiej odwagi, a całego życia.

Tadziku, młyn miele. Buddyści się palą

Skórką żniętą od chleba, więc nad wyraz

Twardą – nadmieńmy, że pańską: słomiany

To zapał, całopalność żywca. Na takiej

Ukrainie się z tym nie pierdolą:

Γ

Co skomle, że żyje, tożsame kundlowi

Spazmem istnienia, rój ludzki odpuśćmy.

Gadałem z Dyckim i potem mnie ugryzł

Zębem mądrości; tej, co nic nie znaczy;

Usta moje nabrzmiały od oślich pocałunków

I zaś nie umarłem, nie ma takiej śmierci –

Na płycie targowiska zaczadził się ja-

Δ 

Błczarz, dogrzewał sie butlą, nie zjechał na noc,

Bo czekał na zwrot dwóch skrzyniopalet:

A ja to widziałem; stamtąd miałem blisko;

I miałem w pamięci, że chce się ode mnie

Milczenia, więc mówiłem, żeby odebrać sens

Śmierci czy nawet milczeniu; została po nim

Biała żołądkowa, co miast oczu z mnie ściekła.